O Plató Virtual incorpórase á Cidade das TIC como unha nova peza na transformación da antiga Fábrica de Armas da Coruña. O recinto, ligado durante décadas á actividade industrial e militar, adáptase agora a usos vinculados á innovación tecnolóxica, á comunicación e á produción audiovisual. A nova construción sitúase nunha parcela libre do complexo e mantén a orde das naves existentes, atendendo ao mesmo tempo á presenza de árbores de gran porte, que se conservan como parte da relación entre arquitectura e paisaxe.
A organización responde a unha dualidade funcional. Por unha banda, o espazo de gravación require unha gran sala completamente illada da luz, do ruído e das variacións do exterior. Por outra, sitúanse as áreas destinadas a técnicos, intérpretes, produción e visitantes, que demandan iluminación natural, vistas e espazos de relación. Esta oposición entre unha caixa pechada e controlada e un corpo aberto e permeable constitúe o principio que ordena o conxunto.
O conxunto está formado por dous corpos diferenciados, separados por unha franxa de circulación de 2,35 metros de ancho. Este espazo facilita a iluminación e ventilación de distintas dependencias, ademais de contribuír ao illamento acústico entre ambos os volumes. O bloque situado ao leste alberga o plató principal, cunhas dimensións de 32 × 25 metros e unha altura de 14 metros. No lado oeste dispóñese un edificio en forma de L, desenvolvido en dous niveis, onde se concentran os usos auxiliares. Entre ambas as dúas pezas configúranse un patio central e unha terraza orientada ao sur que funciona como espazo verde e miradoiro, reforzando a relación visual e funcional entre os interiores e a paisaxe circundante.
A proposta arquitectónica mantén o carácter e a memoria do antigo recinto militar mediante unha composición sobria, ordenada e de volumes rotundos. A estrutura combina formigón armado executado in situ con elementos prefabricados de formigón. As fachadas resólvense mediante paneis prefabricados de formigón branco e carpinterías de madeira, protexidas por lamas verticais do mesmo material, que regulan a incidencia da radiación solar en función das distintas épocas do ano.
O plató constitúe un espazo completamente pechado e illado tanto da luz exterior como do ruído, concibido exclusivamente para a produción audiovisual virtual. En contraste, o edificio de servizos reúne os espazos destinados a usuarios e equipos de produción, organizados arredor do patio central. Así mesmo, o proxecto incorpora diversas estratexias de sustentabilidade, entre as que destacan a protección solar proporcionada polas lamas, a ventilación natural complementada con sistemas mecánicos e a instalación de paneis fotovoltaicos para a xeración de enerxía.
En definitiva, trátase dunha arquitectura que xorde a partir das condicións do lugar, respectando o seu legado histórico ao tempo que responde ás esixencias das novas tecnoloxías e dos procesos construtivos contemporáneos. O edificio mantén a relación co seu contexto natural e arquitectónico, preservando a disciplina e a orde propias do antigo complexo militar, pero adaptando os seus espazos interiores ás necesidades creativas da industria cinematográfica e televisiva. A proposta contrapón un volume hermético e completamente controlado, concibido para impedir calquera entrada ou saída de luz, con outro máis permeable e aberto, articulado mediante distintos filtros que modulan a luz e xeran unha rica relación perceptiva entre o interior e o exterior.
